Heksenblog

Bestaan goden/godinnen echt?

2008-12-11T22:51:00.002+01:00

Geloof ik dat die goden en godinnen, en al die andere energieën die we uitnodigen in onze rituelen, aparte energieën zijn of alleen maar bestaan binnenin mezelf? Ik weet het niet, en ik hoef het eigenlijk ook niet te weten. Voor mij is het voldoende de mogelijkheid open te houden.
Ik ga er over het algemeen eigenlijk vanuit dat goden immanent zijn, of beter, dat ze eigenlijk niet bestaan tenzij als concept in onze eigen hersenen. Dan zou dat betekenen dat de hele hekserij voor mij alleen een psychologisch spel is. Inderdaad, grotendeels wel ja. Maar ik zie daar geen graten in. Ik ga met respect om met het concept van goden, godinnen, elementen en andere energieën, omdat ik respect heb voor de gedeelten van mezelf die overeenstemmen met deze concepten. Ik zie geen enkel probleem om daar allerlei ritualiek en symboliek aan toe te voegen als ik daarmee dichter bij mezelf kom, als ik daarmee mezelf beter leer kennen. Als ik daarmee alle aspecten van mezelf, ook mijn niet zo fijne kanten, leer aanvaarden en respecteren. Dan is daar niets mis mee, lijkt me. En als die energieën toch op zichzelf zouden bestaan, als goden en godinnen echt energieën buiten mij zijn, dan maakt het nog niets uit, want ik heb ze altijd met respect behandeld.

Ik zal wellicht nooit zeker weten of die energieën op zichzelf bestaan of niet. Maar daar kan ik mee leven. Ik hoef daar geen zekerheid over te hebben. Ik hoef niet te geloven om gelukkig te zijn.

Beetje dom...

2008-03-21T16:10:00.002+01:00

Ik ben dan misschien wel een goede heks, maar blijkbaar toch niet echt van de slimste. Ik had al een paar dagen te weinig werk, en brandde dus een kaarsje met de vraag om me werk te geven vóór het opgebrand was. En effectief, vier uur later had ik werk gekrgen voor meer dan een week lang. Fijn zo.

Maar dat is nu de tweede keer dat ik dat doe, en dat het ook heel goed werkt, maar ook de tweede keer dat ik vergeet te vragen om LEUK werk... Zit nu twee dagen te zwoegen op een van de meest oersaaie jobs die ik ooit heb gedaan. Man man man...

HET VERSLAG

2007-09-17T16:20:00.000+02:00

Al de hele dag speelt er een dromerige, gelukzalige glimlach op mijn gezicht. Die is enerzijds te danken aan het heerlijke berichtje van vanmorgen, dat twee van mijn beste vrienden zich sinds vannacht mama en papa mogen noemen van een dochtertje, Janne. Anderzijds is die het gevolg van een superzalig fantastisch spiritueel weekend in de Ardennen met onze “heksengroep”.

VRIJDAG

Vrijdagmiddag vertrok ik zonder verwachtingen maar met heel veel “goesting” samen met Caroline naar de Ardennen. We kwamen daar rond half zeven aan, en waren nog lang niet de laatsten, want we waren uiteindelijk pas rond half tien voltallig. We hebben de avond dan maar gevuld met heel veel gezellig geklets, want we zien elkaar wel vrij vaak, maar veel tijd om persoonlijke gesprekken te voeren is er niet, dus dat was een mooie gelegenheid om elkaar nog wat beter te leren kennen. Zo vertelde T over haar ervaring met stilte-retraites. Ik kon mij maar moeilijk voorstellen wat je nu kon hebben aan zeven dagen in groep zwijgen, en om het half uur wisselen tussen wandelen en mediteren, en voor de rest alleen eten en slapen. Niet dat ik haar ervaring weglachte, maar ik zag er de “fun” niet van in.

Pas na de aankomst van M, onze “spirituele leidster” (wow, dat klinkt sekte-achtig, maar ja, ik zou haar ook “hogepriesteres” kunnen noemen, want dat is ze wel, maar wij zijn niet echt een coven...), konden we echt van start gaan. We hielden buiten in de koele nachtlucht een openingsritueel, en al vanaf de eerste minuut voelde ik hoe bijzonder dit ging worden. Ik voelde hoe makkelijk ik mijn hoofd kon vrijmaken van alle gedachten, hoe het voor het eerst sinds anderhalve maand eindelijk stil werd in mijn hoofd, hoe de rust zich in mijn hersenen nestelde. Toen ik daar even later over nadacht, schoot ik in de lach toen ik besefte dat dat precies was waar ik even voordien nog om had gelachen: de ontzettende kracht van stil zijn in groep... M vroeg ons even na te denken over wat we dit weekend wilden bereiken. Het eerste wat in mijn hoofd opkwam was stilte, innerlijke rust. Want met dat hele freelance-gedoe was mijn hoofd de laatste weken zo overvol geraakt met ideeën, plannen, zorgen, stress en hooggespannen verwachtingen, dat ik zelfs slaapproblemen had gekregen doordat ik ook ’s nachts de maalstroom van gedachten niet stil kon zetten. Stilte was dus meer dan welkom, en ik verlangde ernaar eindelijk dat voortdurende lawaai in mijn hoofd af te kunnen zetten. Ze vroeg ons in het element te gaan staan waarbij die wens hoorde. Stilte hoort in mijn geval bij het noorden, en daar belandde ik samen met T. Vanuit en naar dat element toe zouden we het hele weekend werken. Na het ritueel kroop ik zowat meteen in bed, nadat ik het volgende in mijn dagboek noteerde:
STILTE
... in mijn hoofd.
Is wat ik wil aanvaarden dit weekend. Dat kwam heel duidelijk naar voren, meteen, als een inslaande bom. Het allereerste moment van echte stilte, na anderhalve of zelfs twee-en-een-halve maand chaos, vond ik hier, in het openingsritueel. Eindelijk!

ZATERDAG

De volgende ochtend begonnen we nog voor het ontbijt met een ochtendritueel, met goedemorgen wensen aan de vier elementen. Ik schreef:
De lucht is fris en ruikt naar natuur. De dikke nevel trekt langzaam open en laat de heldergele stralen van de zon door. Ik heb zin om de bossen in te trekken, de bomen overal om me heen te voelen.

Na het ontbijt kregen we de opdracht de vier elementen te ontdekken met alle vijf onze zintuigen. Kies voor elk element een symbool en ontdek dat symbool met al je zintuigen. Begin met het element van je wens.
Het noorden dus voor mij. Ik koos een prachtige eik die wat los van de andere bomen in een veld indrukwekkend stond te wezen. Ik bekeek hem aandachtig, tot in de kleinste details. Ik luisterde naar het geruis van de bladeren in de wind, naar een eikel die voor mijn ogen op de grond plofte. Ik bevoelde de fluweelachtige stam, de ruwe wortels, de heldergroene gelobde bladeren, de gladde twijgjes, de frisgroene eikels. Ik likte vol overgave aan de stam, de blaadjes en de eikels, en ontdekte dat hun smaak eigenlijk verwaarloosbaar tot onbestaande is, in vergelijking met hun geur. Het tweede element moest het tegenovergestelde van je eerste zijn. Vuur dus voor mij. Als symbool koos ik de zon. De zon bekijken is niet zo simpel, maar als ze achter een wolk zit zie je wel de stralen, en als ze vanachter de wolk vandaan komt is het rood achter je ogen nog honderd keer helderder dan tevoren. Voelen en proeven en ruiken lukt ook nog wel, al heb ik het dan vooral over de warmte op je gezicht, de warmte op je lippen en tong als je je mond opent voor de stralen, en de warmte van de lucht die je inademt. Horen... is zowat onmogelijk. De zon hoor je niet, hoe je het ook draait of keert. Ik hoorde wel een bij voorbij zoemen, en vond dat zo’n typisch zomers en zonnig geluid dat ik daarmee dan maar genoegen nam. Water en lucht heb ik heel wat sneller afgehaspeld want ik had nauwelijks nog tijd over na mijn uitgebreide studie van de eerste twee elementen, maar ik herontdekte wel de volmaakte schoonheid van een dauwdruppel en de viscositeit van water, die je zo makkelijk vergeet, tot je met één enkele druppel begint te spelen.

Na het middageten gingen we met onze ruggen naar elkaar in een cirkel tegen elkaar aan staan en vormden we samen een boom. We moesten ook het oergrondgeluid produceren die een boom zou kunnen voortbrengen. We voelden onze wortels zich diep in de aarde wroeten, onze stam schoot de hoogte in en vormde een brede kruin hoog boven onze hoofden. Een laag gezoem-gezang steeg uit ons op, soms samen, soms afzonderlijk, maar allemaal samen boom. Mooi. Indrukwekkend.

Daarna gingen we in een gewone cirkel zitten en werd er een kom water in ons midden geplaatst. We kregen zout (aarde) en enkele druppels water in onze handen. M vroeg ons onze diepste pijn naar boven te halen, en als we klaar waren om er afscheid van te nemen, die pijn luidop aan het water te geven door het zout van onze handen te schudden. Water staat immers voor emotie. En die kwam los, dat was duidelijk. De pijn in de cirkel was voelbaar, en ik huilde mee met de pijn van de anderen. Ik vond het echter zo goed als onmogelijk om pijn in mezelf te vinden. Hoe hard ik ook zocht, ik kon geen pijn vinden. Nu ja, dat is goed natuurlijk, dat ik me zo fantastisch in mijn vel voel dat ik geen pijn heb, maar ergens vond ik het niet eerlijk dat ik géén pijn vond, en de anderen zo veel. Omdat ik toch iets in het water moest werpen, heb ik voor mezelf de angst opgeroepen die ik soms wel eens voel, de angst om mijn dierbaren te verliezen, vooral dan de angst om B, mijn vriend te verliezen. Ik ben daar op dit moment helemaal niet bang voor, want het gaat fantastisch, maar af en toe komt die wel eens opzetten dus zo moeilijk was dat niet om me die voor de geest te halen. Een beetje bedriegt-den-boel, vind ik zelf, maar ja...

Om onze gemoederen wat te bedaren mochten we daarna een lange wandeling in het bos maken. In stilte, of toch in gedeeltelijke stilte, in kleine groepjes of alleen. Ik vertrok in groep maar zonderde me al gauw af van de rest. Ik vond een plekje waar ik lekker op een afgezaagde boom kon zitten en waar het heerlijke warme herfstzonnetje door het bladerdak in mijn gezicht scheen. Er kwam zo’n ontzettende golf van melancholie in me opzetten dat ik er even niet goed van werd. Ik begreep niet, en begrijp tot nu toe nog altijd niet, waar die vandaan kwam, maar ik vermoed dat het niet zozeer hoorde bij echte problemen of gevoelens, maar meer met de energie die zo ontzettend sterk was en die alles uit je haalt, of je nu wil of niet. Toen ik gezellig een spar ging knuffelen, vond een ander groepje me, en ik besloot met T en H mee te gaan. Van stilte kwam het dan niet meer, maar het was gezellig en fijn, dus bleef ik bij hen. We vonden een prachtig gorgelend beekje met een stroomversnellinkje en een krakkemikkig brugje erover heen, haast idyllischer dan je zou kunnen bedenken. Aangezien ik ‘water’ die ochtend er nogal snel had doorgedraaid, besloot ik dat deel van de oefening nog even door te nemen. Het zicht was fantastisch, het geluid om bij weg te dromen, het water was ijskoud, hoogstens enkele graden, en het water rook en smaakte naar roest en stenen... Gek is dat toch, dat je als volwassene echt wel een drempel moet overwinnen om aan een boom te likken en van een beekje te proeven, terwijl dat voor kinderen de normaalste zaak van de wereld is... Op de terugweg snoepte ik van de rijpe bramen en liet ik de twee dames even voor om nog even van de stilte te genieten.

Eigenlijk was het de bedoeling een journey (trancereis) te doen, maar M’s trommel was kapot en de cd-speler maakte zo’n piepend geluid dat het echt niet te negeren was, dus hebben we een begeleide meditatie gedaan. Ik kende hem al, het was er een van Roelien De Lange, uit haar boek “De vuurgodin” (een prachtig boek trouwens). Ik was echter blijkbaar nogal moe, en heb de fout gemaakt te gaan liggen zoals ik tijdens het reizen altijd doe, waardoor ik dus telkens in slaap viel en ik eigenlijk niet zoveel gedaan en gezien heb op mijn meditatie. Telkens als M’s stem me wakker maakte, was ik wel weer mee met de beelden die ze opriep, maar als we even zelf verder moesten gaan, sukkelde ik telkens opnieuw in slaap. Tja...

Die avond zouden we een ritueel doen, en we werden gevraagd per groep het element voor te bereiden dat het tegengestelde was van wat we wilden bereiken. Voor T en ik was dat dus vuur. Als iemand een idee had om de god of de godin uit te nodigen, mocht dat, maar het was niet verplicht. T en ik waren algauw klaar met onze voorbereiding aangezien die nogal simpel was, en hadden oorspronkelijk ook geen idee voor de god of de godin. Maar door een zetje van M herinnerde ik me plots dat de Ardennen hun eigen godin hadden, de jachtgodin Arduina. En in de bossen in de buurt liep er een bronstige hertenbok die geregeld luid burlde (nee dit is geen typfout, het exacte woord voor het bronstig loeien van herten is burlen), dus die was perfect als symbool voor de gehoornde god, die ook goed bij Mabon hoort. Mijn luiheid en slaperigheid van na de meditatie verdwenen als sneeuw voor de zon, mijn inspiratie schoot in gang, en ik ging ijverig op zoek naar een gewei...

Daarna begon ik aan het avondeten, een vegetarisch pastaslaatje met rode pesto, kerstomaatjes, mozzarella, rucola en parmezaan, dat blijkbaar heel goed in de smaak viel. Er moest nog een middenstuk van het ritueel in elkaar gestoken worden, en we kregen het idee nog eens uitgebreid te gaan chanten. T, C en ik werden aangeduid als Chinese vrijwilligers om dat voor te bereiden, maar dat vonden we helemaal niet erg want daar zijn we juist goed in. Ik trok nog snel mijn ‘heksenkleren’ aan en bedacht nog snel een tekst voor mijn hertenbokgod, en dan was het tijd voor het ritueel.

Het ritueel zelf was fantastisch. Echt enorm intens. De uitnodiging van de elementen was bijzonder indrukwekkend en paste perfect: een prachtige vertelling met uitbeelding voor het oosten, voor het zuiden “we will kindle the fire” met zoveel mogelijk geklap, gestamp en lawaai, voor het westen wiegden we mee op “the river is flowing” en voor het noorden was er een tekst die prachtig uitnodigde de stilte te ontdekken. Terwijl T de godin Arduina uitnodigde, en ze de groep vroeg de god uit te nodigen met een gepaste chant, verkleedde ik me met takken als gewei en een bruine sprei als ‘vel’ in een hertebok. Met een luide brul (of moet ik ‘burl’ zeggen) stormde ik de cirkel binnen. Velen waren keihard geschrokken en de eerste halve minuut werd er dan ook alleen maar heel hard gelachen. Mijn tekst (ongeveer, het was half spontaan):
Ik ben de heer van het woud
groot, sterk, machtig en indrukwekkend
aan mijn gezag wordt niet getornd
maar wie mij volgt, ontvangt ook mijn bescherming.
Gehoornde god,
koning van het woud
wees welkom in deze cirkel!
Een voor een vertelden we wat we tot dan toe ervaren hadden, en wat we van het weekend vonden. De dingen die gezegd werden waren heel echt en oprecht, en raakten me tot diep in mijn hart.
Dan zijn we begonnen aan onze hele reeks chants: een combinatie van de godinnenchant met “we are the old people”; “lady spin your circle bright” in canon (het idee had ik van Damh The Bard, fantastische muziek trouwens). Dan verhuisden we naar buiten en ontdekten we de prachtigste sterrenhemel die ik ooit in de Ardennen heb gezien, met de melkweg en alles erop en eraan. Dan volgden er paar “elementenchants”, de jazz-versie van “making love is making a connection”, “building bridges” en dansten we ons halfdood op “lord of the dance”. De energie wervelde over, rond, tussen en door ons heen, we zongen en lachten en dansten tot we er bijna bij neervielen. We sloten het ritueel af met een afscheid aan de god, de godin en alle elementen en eindigden met “may the circle be open”.

Ik bleef nog even buiten, staan kijken naar die overweldigende sterrenhemel. Ik kreeg de onbedwingbare neiging om “Vincent” van Don McClean te zingen, aangezien dat begint met “starry, starry night”, en dus stond ik daar in mijn eentje te zingen. Dacht ik. M stond achter me, ook te genieten van de sterren, en de knuffel daarna deed al even hard deugd als het heerlijke ritueel en het prachtige zicht op de sterren.

We sloten de avond af in het salon, met een ietwat verhitte maar vooral intensieve discussie. En ja, ook dat kan eens deugd doen, zo’n boom opzetten over bepaalde onderwerpen...

ZONDAG

De volgende ochtend begon voor mij bijzonder vreemd. Toen ik als laatste de eetkamer binnen kwam, werd ik onthaald op een oorverdovend applaus. Ik heb blijkbaar in mijn slaap een hele discussie zitten afsteken tegen mezelf, met twee verschillende stemmen dan nog. Nogmaals mijn excuses voor de mensen die ik wakker heb gemaakt met mijn litanie...

Na het ochtendritueel en het uitgebreide ontbijt begonnen we opnieuw te werken. Nadat we een hele zaterdag rond de elementen hadden gewerkt, was het de bedoeling zondag rond energie te werken. We vertrokken opnieuw naar het bos. De eerste oefening was ademen met de bomen, door de energie via je basischakra naar binnen te trekken, naar boven te laten stromen en via je kruin aan de boom door te geven, die de energie weer naar je voeten zou voeren zodat die langs onder weer kon binnenkomen (voor de mannen is dat omgekeerd). Dat ging ontzettend goed, zo goed dat ik er echt van schrok hoe intens dat voelde. Door al die energie naar binnen te trekken werd ik daarbij ook vreselijk heet, en ik was dan ook blij dat de oefening gedaan was, want ik hoopte weer wat te kunnen afkoelen. Niet dus. De tweede oefening was genieten van de energie van vuur, door de zon volledig in je op te nemen, je erin te wentelen. Dat ging nog wel, maar toen M begon over de passie van de zonnegod, kreeg ik het toch weer even vreselijk warm. De volgende oefening was heerlijk rustig en dus zonk alles weer wat. Een voor een mochten we in een deken gaan liggen en werden we door zes mensen gewiegd als een mandje op de golven van de zee. Heerlijk! Als laatste lieten we de creatieve en speelse energie van lucht door ons waaien door nog eens lekker te shaken op het jazzy “making love”.

Na het middageten was het de bedoeling echt met energie zelf te gaan werken in de groep. We riepen de energie in onszelf op en lieten die dan steeds sterker circuleren in de cirkel tussen onze handen. Dan lieten we los en vormde M met de energie een bol. Het was een serieus grote bal. We gaven hem door en kregen allemaal even de tijd om ermee te spelen, hem te voelen, te ervaren. Ik wist echt niet wat ik kon verwachten, maar besloot me er volledig voor open te zetten. Toen ik hem in handen kreeg, voelde ik hem effectief tussen mijn beide handen zitten. Ik kon hem een beetje samendrukken, maar echt niet veel, hij was een stuk harder en compacter dan ik verwacht had. Grappig. In de tweede ronde lieten we de energie stromen in de cirkel en concentreerden we ons op het midden, en vormden we een kegel van energie tussen ons in. Daarna lieten we hem los in het heelal, deze keer niet met een bepaald doel, maar alleen om “dank” te zeggen om wat we tijdens het weekend hadden mogen ervaren. Die tweede ronde was bijzonder intensief, en ik geraakte nadien maar niet van de energie af, hij overspoelde me helemaal, wervelde door mijn lijf. Hoe vaak ik ook op de grond stampte en mijn handen over het gras wreef, de tranen bleven over mijn wangen stromen. Voor I. was dit weekend de laatste activiteit die ze samen met onze groep zou doen want ze had een nieuwe groep dichter bij huis gevonden. Ze vroeg ons een steen voor haar op te laden met onze energie, zodat ze die mee kon nemen en altijd bij zich houden. Ik heb I. erg graag, en zal haar missen, ook al gun ik haar dit nieuwe avontuur (en haar nieuwe leven) van harte. Toen de steen bij mij kwam, heb ik daar dan ook een enorme dosis ingestoken van de energie die nog steeds door me heen wervelde. De tranen stroomden nog steeds over mijn wangen, en die waren dus meer door de overdosis energie dan van verdriet, maar ik ga zeker niet ontkennen dat de emoties van haar vertrek er nog een schepje bovenop deden. Gelukkig stond ik naast haar en kon ik haar dus de steen zelf overhandigen en kreeg ik er een dikke knuffel voor in de plaats...

Omdat verschillende mensen op verschillende momenten wilden vertrekken, namen we alvast afscheid van elkaar. En ook dat was intenser dan ooit tevoren. Er wordt bij ons sowieso al veel geknuffeld, maar zoveel als gisteren nog nooit. Er werden lieve dingen verteld die je normaal niet zo makkelijk zou zeggen, hoe we van elkaars aanwezigheid hadden genoten en wat elke persoon voor de andere betekende. Heel open, heel lief, heel oprecht. Echt uniek.

Dan ging het snel… Inladen, afrekenen, vertrekken, nog snel een knuffel, nog snel een kus, nog snel even iets vertellen. De auto in. Weg. Naar huis. Met heel mooie herinneringen, met een hervonden rust en stilte die soms oorverdovend is. Met sterretjes in mijn ogen en liefde in mijn hart. Met een enorme dankbaarheid voor die twaalf fantastische mensen die dit weekend voor mij onvergetelijk maakten. Met het gevoel van M’s lippen op de mijne, waarmee we keer op keer een vriendschap bezegelden die heel diep en intens is op zijn eigen unieke manier. Met een hele rugzak vol moed voor het leven, met nieuwe inzichten en een hernieuwd ‘geloof’. En natuurlijk met die dromerige, gelukzalige glimlach die ik nog steeds op mijn gezicht voel branden...

Op heksenweekend

2007-09-14T10:59:00.000+02:00

Straks vertrek ik voor een 'spiritueel weekend' met onze groep in de Ardennen. Ik kijk er echt enorm naar uit. Ben benieuwd wat we gaan doen, wat er gaat gebeuren. Ik ben de laatste maanden, door de drukte van mijn start als freelancer, bijzonder weinig bezig geweest met spiritualiteit. En het begint weer te kriebelen. Dus ik ga genieten, een heel weekend lang. Sowieso gaan we met de harde kern van de groep, en dat zijn stuk voor stuk leuke toffe mensen, dus gezellig wordt het sowieso! Na het weekend schrijf ik wel een verslagje!

Boomwandeling

2007-07-10T15:03:00.000+02:00

Zondag heb ik voor de eerste keer een boomwandeling meegemaakt. Ik wilde dat al heel lang eens doen, maar als je niemand in zo'n groep kent, nodig je jezelf niet zomaar uit natuurlijk... C, een 'heksenvriendin', wilde dat ook eens doen, en zij kende gelukkig mensen die dat organiseerden. En ik mocht mee!

De wandeling beantwoordde min of meer aan mijn verwachtingen, voor zover ik die al had: er wordt één bepaalde boom besproken die bij die maand hoort, nu was dat dus de Hulst. De biologische kenmerken, de spirituele, de geneeskrachtige, de mythologische... zowat alles wat een heks over de boom zou willen weten, kwam ter sprake. Ik was aangenaam verrast over de (in mijn ogen, want daar ken ik nu eens geen bal van) ontzettend grote kennis van I en G over planten en hun (geneeskundige) eigenschappen in het algemeen. Ik heb niet alleen veel over de hulst geleerd, maar ook weetjes over de wilg, de moerasspirea, de treurbeuk, de eik en de vlier op de kop getikt.

Daarna was het de bedoeling dat we elk een hulst zouden uitkiezen en erbij mediteren. Normaal gezien mediteer ik altijd en overal zonder problemen, maar deze keer lukte het me echt niet. In het begin kreeg ik meteen contact met de hulst, maar dat voelde zo koud en depressief aan, dat ik me misschien onbewust heb teruggetrokken. Verder heb ik geen enkel moment echt contact gehad met die boom, ook al deed ik heel hard mijn best.

Tot slot was het de bedoeling te divineren met hulst: je neemt een blad, zet er een klein stukje kaars op en legt het geheel in de vijver. Je steekt het kaarsje aan terwijl je denkt aan een project dat je wil verwezenlijken. Als het blad met het kaarsje blijft drijven tot het uitgaat, dan zal je project slagen, anders niet. Best grappig eigenlijk, want geen enkel kaarsje zonk, maar er gebeurde wel vanalles mee: mijn kaarsje schoof volledig van zijn blad maar bleef uit zichzelf drijven, C's blad werd belaagd door een waterslak, I stak met haar kaarsje bijna de planten in de fik, H's blad zonk half maar bleef daarna drijven, en G's kaarsje brandde kort maar krachtig. En maar speculeren wat voor invloed dat zou hebben op onze projecten :-)

G stak een kampvuur aan (de wandeling vond plaats in hun prachtig verwilderde tuin) en er werden cake, nootjes en vruchtenwijn bovengehaald. Het regende niet, het was lekker warm bij het vuur, en het gezelschap was fantastisch. De ene fles vruchtenwijn werden er uiteindelijk bijna vijf. Hilarisch vertelde verhalen, intense discussies over allerlei spirituele en minder spirituele onderwerpen (maar toch vooral spirituele), persoonlijke ervaringen... alles kon en mocht gezegd worden. Grappig hoe je je zo meteen op je gemak kan voelen bij mensen die je eigenlijk nog maar net ontmoet hebt...

Dit smaakt dus duidelijk naar meer. Jammer genoeg kan ik de volgende twee keren al niet, maar oktober, november en december heb ik al vastgelegd in mijn agenda. Ik verwacht niet dat de sfeer elke keer zo uitbundig zal zijn, maar ik heb er vertrouwen in dat de volgende keren even leuk en interessant zullen zijn.

Midzomerritueel

2007-06-29T16:57:00.000+02:00

Bozel, een klein dorpje in de Vanoise (alpen), Frankrijk. 20 juni 2007

Hoewel ik me in de bergen ontzettend dicht bij de natuur voel, wil ik midzomer niet zomaar voorbij laten gaan. Dus vertrek ik vanavond alleen, voor een wandeling langs de wild bruisende rivier die langs de camping stroomt.

Ik vind een halve cirkel van steenslag, omringd met grote rotsblokken, een beetje als een halve stonehenge maar dan véél kleiner :) De rivier stroomt wild en onstuimig langs, aan de overkant een grote heuvel van een paar honderd meter (een berg naar Belgische normen), achter me, boven de bomen, zie ik nog net de top van "Le dent du villard", een stevige berg die 1400 meter boven me uittorent (in totaal 2240 meter hoog).

Ik trek een cirkel, tot vlak voor de grote stenen. Ik voel de zilverblauwe energie veel sterker stromen dan anders en voel dat het een krachtig ritueel zal worden. Het is midzomer, dus begin ik bij het zuiden, en nodig de krachten van vuur uit. Ik denk aan de zon en voel de kracht diep in mij branden. Ik draai me naar het westen en nodig de krachten van water uit. Moeilijk is dat niet, met die wilde bergrivier die naast me door haar bedding raast. Ik voel mijn bloed bruisen en reis mee met het water in haar eindeloze cyclus. Ik draai me naar het noorden en nodig de krachten van de aarde uit. Zelden heb ik me dichter bij onze moeder aarde gevoeld dan daar, met die machtige bergen voor me en achter me en bomen overal om me heen. Ik draai me naar het oosten en nodig de krachten van lucht uit. Een fractie van een seconde voel ik me verloren. De zon heb ik vandaag nog uitgebreid gezien, het water kan ik praktisch aanraken, de aarde torent langs alle kanten boven me uit, maar waar is die band met de lucht? Tot ik besef dat ik maar hoef in te ademen, die frisse avondlucht maar door mijn longen hoef te laten stromen om te voelen hoe krachtig die is, en hoe levensnoodzakelijk, ook al staan we daar zelden bij stil. De hele tijd, al van bij het zuiden, staan de tranen in mijn ogen om het intense contact dat ik met de elementen voel. Zo sterk heb ik ze zelden gevoeld.

Ik nodig eerst de god uit, en daarna de godin, en voel hun kracht door me heen stromen. De god staat in deze periode voor verantwoordelijkheid opnemen, voor plicht, voor het leven in eigen handen nemen, en dat is precies wat ik nodig heb nu. Ik heb geen plannen vooraf gemaakt, maar zodra ik denk aan de god in zijn midzomergestalte, besef ik wat de betekenis is van dit moment, voor mezelf. Ik sta op het punt om als freelancer aan de slag te gaan, en wat ik de volgende maanden nodig zal hebben, is doorzettingsvermogen, plicht, en verantwoordelijkheidsgevoel. Ik ben het aan mezelf verplicht keihard voor deze nieuwe job te gaan. Om te slagen moet ik de komende maanden klanten zoeken, proefvertalingen maken, contacten leggen en die ook houden... Dat zal niet altijd even makkelijk zijn, vooral niet als iedereen op een terrasje in de zon zit met vrienden... Maar dit is wat ik wil, en dus moet ik ervoor gaan. Eén zomer moet ik opgeven voor mijn carrière, om er voor de rest van mijn leven van te kunnen profiteren.

Dus... geef ik mezelf een goede preek, terwijl ik de energie van de god door me heen laat stromen, tot ik ervan overtuigd ben dat ik er klaar voor ben. Ik ben er klaar voor. Laat maar komen!

Ik bedank de god en de godin en de elementen en open de cirkel, met mijn hart vol liefde voor dit fantastisch krachtige ritueel. Een van de machtigste die ik al ooit op mijn eentje heb gedaan. En zeker ook een van de krachtigste in het algemeen, het heeft zijn voordelen, rituelen alleen doen, je doet alles op je eigen tempo, alles is puur en spontaan. Ik doe ontzettend graag rituelen in groep, maar dit... vergeet ik nooit...

De toekomst voorspeld

2007-05-29T10:11:00.000+02:00

"Wie had dat een aantal jaar terug kunnen denken, dat alles zo zou lopen?" schreef Nathalie als comment op mijn vorige post.

Wel, ik wist natuurlijk niet wat er PRECIES zou komen, en ik heb mijn leven niet geleid OM het voorspelde te laten uitkomen, integendeel, maar er is mij wel degelijk een voorspelling gedaan een aantal jaren geleden, die eigenlijk zowat helemaal is uitgekomen.

Normaal gezien ben ik niet zo'n voorstander van toekomstvoorspellingen. Ik heb ze liever niet. Ik hoef niet te weten wat er in mijn toekomst ligt, al was het maar om de angst dat ik er dan naar zou leven. Ik hou het liever op een blanco blad dat ik zelf mag invullen.

Een paar jaar geleden was ik met een vriendin gewoon gezellig aan het kletsen over de toekomst, en dat ik toch wel benieuwd was wie mijn grote liefde zou blijven, met wat voor iemand ik het grootste gedeelte van mijn leven zou doorbrengen. Tot mijn grote verbazing antwoordde ze. Ik zou de liefde van mijn leven ontmoeten tussen mijn 28ste en mijn 30ste. Het zou een man zijn, die groter is dan ik, vrij breed, met kort donker haar, en er was iets met een blauw of een zwart tapijt. Vooral dat tapijt vond ik vrij hilarisch eigenlijk, en ik lachte het hele gebeuren weg. Toch bleef het hangen, en hoewel ik er nooit naar leefde of er rekening mee hield, onthield ik het wel, en dacht ik geregeld aan haar woorden terug.

Ik was een jaar of 24 op dat moment, en 28 leek me nog heel erg ver weg, bijna onbereikbaar. Een jaar later begon ik een relatie met Mieke, die drie jaar duurde, tot vlak voor mijn 28ste verjaardag. Toeval hoor, ik heb haar echt doodgraag gezien, maar onze relatie was gewoon op. Ik wilde al terug naar Corsica van toen ik er als 16-jarig meisje met de scouts was geweest, dus schreef ik me meteen in voor een groepsreis met Anders Reizen. Al mijn vrienden voorspelden me dat ik met een lief zou thuiskomen, maar ik geloofde daar niets van. Ik had nog helemaal geen behoefte aan een nieuwe relatie, ik wilde liefst eerst nog even alleen zijn. Maar wat denk je: al van dag één klikte het bijzonder goed met Bert, en drie dagen later waren we al een koppel.

En ja hoor, je raadt het al: ik was 28,5 jaar oud, Bert is groter en breder dan ik, en heeft kort donkerblond haar. Ik dacht nog niet meteen aan die voorspelling, maar toen we nog maar net samen waren besefte ik al dat hij de man van mijn leven was. Het voelde zo aan, van in het begin. Dat gevoel had ik nog nooit gehad, die zekerheid, die overtuiging,... Heerlijk. Pas na een paar weken dacht ik plots aan die voorspelling van vele jaren geleden. Ik keek ernaar uit om zijn kamer thuis te zien, ik moest weten of er een tapijt lag. Toen ik eindelijk eens bij hem thuis terecht kwam, liet hij me zijn kamer en zijn bureau zien. En in zijn bureau lag... lichtblauw tapijt...

Tja, sorry, maar ik kan het gewoon niet negeren, dit is allemaal een beetje teveel toeval om het nog toeval te noemen. Doet dat er nu toe? Nee. Ik laat er nog altijd niet mijn leven door leiden. Ik WEET al, ik VOEL al, dat Bert de man van mijn leven is (we zijn nu bijna twee jaar samen intussen), daar heb ik echt die voorspelling niet voor nodig. Maar ik vind het toch wel een grappig verhaal :o)

Spiritueel fietsen in de Achterhoek

2007-05-25T23:06:00.001+02:00

Vorig weekend was ik van donderdag tot zondag in de Achterhoek (Nederland, kanten van Zutphen) met mijn vriend, mijn schoonouders en mijn schoonbroer op fietsweekend. Niets spiritueels aan, zou je denken... en toch...

De natuur is er zo overdonderend, vooral omdat ik het niet verwacht had, en nu in de lente zo mooi groen en weelderig, dat ik vaak het gevoel had dat de natuur tot me sprak, dat ik naar de bomen en planten kon reiken met mijn bewustzijn en dat zij mij tegemoet kwamen. Een soort van energie-uitwisseling, eigenlijk, ik weet niet zo goed hoe ik het moet omschrijven. Ik reed dus vaak volkomen euforisch door de lanen en velden, helemaal vol van die groene energie van moeder aarde.

In Laren, bij Lochem, vind je de dikste eik van Nederland, en toen ik de bordjes zag, wilde ik daar per se naar gaan kijken natuurlijk. En ik ben blij dat ik er geweest ben, hij is ontzettend indrukwekkend. Hij moet zo'n 430-440 jaar oud zijn. Onderaan zie je dat hij zowat volledig is uitgehold en misschien niet zo gezond meer is, maar hij blijft fantastisch indrukwekkend. Wat een kanjer. Wat een grootsheid. Prachtig om oog in oog te staan met een levend wezen dat al zoveel eeuwen heeft doorstaan...

Zondag kwamen we, eerder bij toeval, terecht bij Uitspanning De Witte Wieven. Leuk. Overal heksenpoppen, de legende kan je lezen op de menukaart, en ze hebben een winkeltje met allerlei wittewievenspulletjes. Als heks voelde ik me geroepen om het heksendrankje te proberen, maar dat was zo mierzoet dat ik het echt niet binnen kreeg. Dat het helgroen was, daar stoorde me ik nog niet aan, zoiets had ik wel verwacht. Ik heb een lekkere Wittewievenkoek gekocht en een oranje Senseokopje met een Witte Wief op. Zulke plekken zijn... tja... leuke dingen voor de mensen, maar behalve de legende zelf eigenlijk van weinig waarde. Gewoon leuk.

Het was een heerlijk weekend, volstrekt ontspannen wat rondfietsen, soms eens afstappen om wat rond te kijken of een molen te bezoeken ofzo, gezellig picknicken langs de weg, in aangenaam gezelschap... Zulke weekends mogen er nog zijn!

PFI Conference 2007

2007-05-16T09:28:00.000+02:00

Zaterdag ben ik voor het eerst meegegaan naar de Conference van de Pagan Federation International in Lunteren, Nederland. Het was een heerlijke dag, maar het heeft ook wel mijn ogen geopend...

We kwamen mooi op tijd toe voor het openingsritueel, dat geleid werd door druïden. Op zich was er niets mis met het ritueel, maar we waren met veel te veel mensen, waardoor het ontzettend lang aansleepte, en het was er veel te warm waardoor sommigen het benauwd kregen.

De rest van de dag waren er workshops, telkens drie tegelijk waaruit je moest kiezen. Tijd voor een middagpauze was er niet tenzij je een heel lesdeel miste. Jammer vond ik dat.

Als eerste workshop koos ik voor een uiteenzetting over de man achter Aleister Crowley, door de Engelse Geraldine Beskin. Eigenlijk weet ik bijzonder weinig over Crowley. Ik weet dat hij met magie bezig was, maar heb nog nooit een van zijn boeken gelezen. Het was echter best wel interessant, en Beskin is een goede verteller die met haar gortdroge humor heel leuk om naar te luisteren is. Ik wil zeker eens een boek van Crowley lezen, al was het maar om te zien wat die vreemde man wiens leven ik nu een beetje ken, nu eigenlijk geschreven heeft.

De tweede workshop volgde ik bij Arguicha, die op de beperkte tijd toch zijn best deed om de basis van het Keltische bomensysteem uit de doeken te doen. Hij is echt een geboren verteller, kan iets heel duidelijk en helder uitleggen en is tegelijk nog grappig ook. Bovendien vond ik het eigenlijk best interessant, dus over bomen en het Keltische alfabet wil ik ook wel eens wat meer gaan opzoeken. En ik wil ook heel graag eens een bomenwandeling meedoen...

Daarna koos ik voor Anke Zack, met "De weg van de godin". Die ervaring was nogal dubbel bij mij. Ze maakte overdreven veel reclame voor haar cursus, die mij geen zak interesseert aangezien hij in Rotterdam doorgaat. Ik had liever gehad dat ze wat meer inging op die godinnencultussen van vroeger, bijvoorbeeld. En ik begrijp dat de tijd heel kort was, maar een uiteenzetting over wat er in een cursus zal gebeuren die ik toch nooit zal volgen, daar had ik geen behoefte aan. Haar geleide meditatie/sjamanistische trancereis vond ik wel prima. Ik doe dat vaak zelf, zonder begeleiding, maar heb er ook geen moeite mee om een begeleiding te volgen. Alleen deed ze ons op een bepaald moment van een boom overstappen op een wolk, en vergiste ze zich daarna drie of vier keer, dat ze boom zei in plaats van wolk. Maar een vliegende boom, dat komt niet zo vaak voor en dat haalde me telkens even uit mijn concentratie. De rest van de reis verliep echter prima voor mij.

Daarna was ik uitgehongerd, en besloten C. en ik even middagpauze te nemen. Achteraf bekeken vind ik het jammer dat ik niet meegedaan heb aan de workshop cirkeldansen van Hera, in plaats van "de weg van de godin" en een middagpauze, maar goed...

Daarna koos ik voor het vier-elementenritueel van Alexsandra en Martin. Hmm. Het was niet mijn ding. En het openingsritueel en dit ritueel hebben echt mijn ogen geopend voor de verschillen tussen onze groep en de anderen. Het lijkt me dat alles nogal overdreven geheimzinnig gehouden wordt bij de anderen. Hoe word je nu verondersteld mee te leven in het ritueel als de elementen uitgenodigd worden met een gemurmel van de hogepriester waar je gewoon niets van begrijpt? En de overdreven ingetogenheid bij de anderen vertelt me ook dat bij de meeste andere groepen een ritueel iets heel sacraals is, waarbij nooit of zelden gelachen wordt, waarbij alles stil en heilig gebeurt. Maar euh... hoe kan je nu bijvoorbeeld de seksuele energie van Beltane voelen stromen als je met het hoofd gebogen doodstil blijft staan? Hoe vier je de terugkeer van het licht met Yule als je een gezicht trekt alsof er net iemand gestorven is? Nu goed, iedereen doet het zoals hij of zij dat het beste aanvoelt natuurlijk, maar het doet me wel beseffen dat ik echt wel goed op mijn plaats zit bij M., waar een feest een echt feest is...

Als afsluiter luisterde ik naar Abe de verteller, die het verhaal bracht van Lugh en Blodeuwedd en Bran. Ik had hem al eens bezig gehoord op Elf Fantasy Fair, en hij vertelt goed, die jongen, ik zie hem graag bezig... Hij doet het met passie, en dat is leuk om te zien.

De afsluitingsceremonie heb ik gemist omdat ik op dat moment net een staf aan het kopen was bij Martin. Hij duwde me een staf van ceder in mijn handen. Ik was helemaal niet van plan om een staf te kopen, want ik gebruik weinig tools bij mijn rituelen, maar toen ik hem eenmaal in handen had, wilde ik hem niet meer loslaten. Hij voelt bijzonder lekker aan, glad en zacht en koel. Dus ja, dan heb ik hem maar gekocht :o)

Ik had M.'s prachtige jurk aan en tientallen mensen zijn me komen vertellen hoe mooi ze mijn jurk vonden. En hij was dan wel niet van mij, maar dat is toch best wel fijn. En ik voelde me er bijzonder vrouwelijk en elegant in (ik! elegant!) dus ik ga zeker zelf zo'n jurk kopen... Ze komen van de godin in jezelf (http://www.degodininjezelf.nl/) en die titel is wel heel erg toepasselijk, want je voelt je er inderdaad echt een godin in. Heerlijk!

De sfeer tijdens de dag was heel aangenaam, ik heb heel veel lieve en vriendelijke mensen ontmoet, en ik ga proberen de volgende jaren ook van de partij te zijn. Ik weet alvast wat ik volgende keer wel moet kiezen, en wat niet. En dat is normaal, denk ik. Sommige dingen liggen je nu eenmaal beter dan andere, en dat moet je eerst zelf ontdekken voor je een keuze kan maken. Fijne ervaring, dus!

Beltane

2007-05-14T10:16:00.000+02:00

Maandagavond 30 april kwamen we met de groep samen in Poederlee, aan de Heggekapel, om Beltane te vieren. Het was heerlijk weer, al wekenlang, en het leek wel zomer in plaats van lente. We begonnen met een wandeling door het bos en langs de velden om te genieten van de natuur die weer helemaal wakker is. Het was de bedoeling intussen ook na te denken over wat we willen verwezenlijken, en daar een symbool uit de natuur voor mee te nemen. Ik wil me in de komende maanden vooral op mijn werk concentreren, want ik ga vanaf september als freelance vertaler aan het werk, en ik moet dus de komende maanden vooral contacten leggen met vertaalbureaus en hen ervan overtuigen dat ik een goede vertaler ben. Daarom koos ik als symbool de pluizebol van de paardebloem, omdat die erg gemakkelijk zijn zaadjes verspreidt met de wind, net zoals ik mijn mails wil verspreiden naar vertaalbureaus. Hij was mooi vol en rond toen ik hem plukte, en een paar minuten later, na een sterke windstoot, was hij helemaal leeg, maar dat gaf niet, dat is tenslotte de bedoeling van zo'n pluizebol...
We kwamen terug aan het startpunt en maakten een cirkel. De cirkel werd getrokken, en de vier elementen en de god en de godin werden uitgenodigd om mee te vieren. R. en S., die het ritueel hadden voorbereid, vertelden ons wat meer over de geschiedenis van de Heggekapel en de omgeving. We begroeven onze intenties in de vorm van onze natuursymbolen, en stampten die later in het ritueel goed de grond in terwijl we over het vuur sprongen. Er werden een meikoning en meikoningin gekozen, die een verleidingsdans dansten met elkaar. Beltane is immers het feest van seks en sensualiteit. Dan bonden we linten aan het koningspaar en gebruikten we hen als meiboom. Hilarisch natuurlijk, want er waren maar twee mannen, die dus over en onder alle vrouwen moesten dansen zodat die best veel werk hadden, en na een tijd raakten de meikoning en -koningin natuurlijk helemaal verstrikt in die linten, die helemaal rond hun armen en hoofd gewikkeld waren. We staken een vuur aan in de ketel en sprongen er verschillende keren over. Dan dansten we nog een spiraaldans, die lekker wild en energiek was deze keer. Heerlijk! We zaten allemaal boordevol energie en waren tegelijk uitgeput van het tegelijk zingen en springen.
De hele tijd zat er een jong tienerkoppeltje te kijken naar wat we deden. Ik weet niet wat ze dachten, maar we hebben er ons alleszins geen bal van aangetrokken. Het was gewoon heerlijk om samen te zijn, de seksuele energie door ons lijf te laten vloeien en te dansen en te springen. Dat was echt een Beltane zoals hij behoort te zijn: wild en uitgelaten. Lachen, zingen, springen, dansen, plezier maken, genieten!

Zweethut

2007-04-16T10:39:00.000+02:00

Zaterdag heb ik meegedaan aan een indiaanse zweethutceremonie. Ik was daar al heel lang benieuwd naar. Niet alleen naar die zweethut, maar ook in het algemeen naar sjamanisme, want mijn eerste kennismaking met natuurreligies was het sjamanisme. Ik had een vriend die sjamaan was en hij heeft me leren reizen. Daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Maar toen al voelde ik dat hekserij mijn pad was, hoewel ik er op dat moment nog helemaal niets over wist. Ik ben een heks, dat is zeker, maar sjamanisme trekt me nog steeds heel erg aan.

Dus eindelijk, na zoveel jaren (een tiental), heb ik eindelijk de stap gezet en me ingeschreven voor een zweethutceremonie. En het was heerlijk! Het was een vrouwenzweethut, geleid door Jose Brown, een zeer sterke, vriendelijke vrouw bij wie ik me meteen op mijn gemak voelde. Het hele ritueel heeft geduurd van tien uur in de ochtend tot tien uur 's avonds en was bijzonder intens. Ik wil niet teveel uitwijden over wat zo'n zweethutceremonie allemaal inhoudt, ten eerste omdat ik vind dat woorden niet voldoende zeggen en dat je het beter zelf kan ervaren, ten tweede omdat ik je geen vooroordelen wil geven over wat je kan verwachten, en ten derde omdat er verschillende ceremonies zijn, afhankelijk van de traditie waarin de 'leider' stamt.

Wat ik je wel kan vertellen, is dat het bijzonder intens is, en dat het heel natuurlijk aanvoelt. Het is helemaal niet een ver-van-mijn-bed-show, met allemaal rare dingen van de andere kant van de wereld, waar wij als Europeanen ons moeilijk mee kunnen verbinden. Integendeel, het voelt aan als een deel van onze eigen vooroudercultuur. Voor mensen die meer vertrouwd zijn met andere spirituele paden, zoals hekserij, voelt het ook zeker niet vreemd aan, omdat de manier van werken en omgaan met energieën eigenlijk dezelfde is die wij in hekserij hanteren. Eén duidelijk verschil toch: de magie waarmee heksen werken, is even krachtig, maar is meer emotioneel en psychologisch gericht, de zweethut'magie' is daarnaast ook fysiek, waardoor de overgang tussen 'voor' en 'na' heel sterk ervaren wordt. Je komt als een herboren mens uit die ceremonie, terwijl voor 'heksenmagie' je eigen intenties sterker moeten zijn, het wordt er niet 'ingeramd' zoals met een zweethut.

Conclusie: ten zeerste aan te raden voor iedereen die zichzelf spiritueel wil ontplooien, op welk pad dan ook. Mooie aanvulling bij je eigen weg. En vooral een must voor iedereen die in zijn/haar leven een hoofdstuk wil afsluiten en een nieuw beginnen. Loslaten is zoveel makkelijker als het samen met de liters zweet uit je poriën stroomt!

Niet vergeten, wel vergeven

2007-04-16T10:13:00.000+02:00

Bijna een jaar geleden is het, die grote teleurstelling waarover ik het in mijn vorige post had. Er is veel gebeurd sindsdien. Ik heb me een tijd volledig van de groep, en van M., de spirituele en organisatorische leidster van de groep, gedistantieerd. Ik probeerde het los te laten, voort te gaan, maar er was iets onafgewerkt, het bleef maar spoken. Ik heb overwogen om een definitief afscheidsritueel te doen, maar heb toch besloten dat niet te doen omdat ik voelde dat dat het einde nog niet was. Er moest nog iets gebeuren, desnoods iets dat het allemaal nog definitiever maakte.

En er gebeurde iets. Ik kreeg een mail van M., onschuldig, vragend waar ik was en of alles goed met me was. Ze had er geen idee van wat er in mijn hoofd omging, maar was zelf net uit een heel diep dal aan het klauteren. Ik schreef een lange en moeilijke mail, waarin ik uitlegde dat ik onze vriendschap wilde verbreken omdat ik niet om kon met de manier waarop zij met mensen omging. Ik verwachtte eerlijk gezegd een schreeuwmail terug, en zette me alvast schrap. Die kwam niet. In plaats daarvan kwam er een heel lieve mail, waarin ze zich uitvoerig verontschuldigde voor wat er gebeurd was. Ze zei dat ze niets meer aan het verleden kon veranderen, maar wilde graag praten om te zien of er een toekomst voor onze vriendschap mogelijk was. Ik smolt.

We spraken af in een restaurantje en praatten die avond heel lang, intens en diep. We zeiden wat er gezegd moest worden. En aan het einde van de avond voelde ik dat dat de afsluiter was die ik zocht: ik moest het onder woorden kunnen brengen, haar minstens vertellen hoe ik me voelde. Het was eruit. Ik kon afsluiten. En ik sloot ook af. Ik heb haar vergeven en heb mezelf ook mijn eigen fouten vergeven. Die avond wist ik echter nog niet of er een toekomst zou zijn, dat moest ik nog uitvissen.

Ik heb enkele weken later met de groep mee Yule gevierd. Heerlijk. Het ontzettend hartelijke welkom dat ik kreeg was hartverwarmend, en ik voelde hoezeer de groep oprecht blij was me terug te hebben. Tussen M. en mij is vanaf die avond weer alles prima. Onze relatie is anders dan tevoren, maar eigenlijk misschien zelf beter en frisser dan hij was, want alle gevoelens uit het verleden, ouwe koeien, zowel positieve als negatieve, zijn weggespoeld met de sloot, en doen er gewoon niet meer toe. Nee, ze is niet altijd even makkelijk, maar ik ben dat ook niet! Ik aanvaard haar zoals ze is. Punt.

En dus is mijn heksenleven weer helemaal terug op tempo gekomen. Ik heb waardevolle lessen geleerd, en ben er sterker uitgekomen, als heks én als mens. Ik ga er weer voor!

Gedemotiveerd

2006-06-02T13:30:00.000+02:00

Je belooft voor de groep een open feest te organiseren met Litha, midzomernacht, samen met nog twee andere mensen.

Je zoekt een locatie, hebt wilde plannen, organiseert alles tot je enkel nog voor de uiteindelijke uitwerking staat en alles voor de rest in kannen en kruiken is.

En dan, plots, wordt alles afgebroken:
- een workshop mag geen geld kosten (euh... sommige mensen doen iets gratis, de meeste niet, vooral niet als ze de groep niet kennen)
- een locatie mag geen geld kosten (ooit al eens een plek gekend met heel veel gras, waar je niet gestoord wordt, waar je een groot vuur mag aanleggen, waar je ook met 20-30 mensen binnen kunt als het regent, en waar je kan bbq'en, zonder er iets voor te betalen???)
- kinderen en honden moeten erbij kunnen zijn (hey ho, dat mochten we zelf beslissen, maar plotseling niet meer)
- het ritueel mag niet na de bbq zijn want dan hebben mensen al een glaasje op (so? What about Bacchus? En dat betekent ook dat we het ritueel niet in het (schemer)donker kunnen doen zoals gepland.

Dan mag je dus je hele organisatie in de vuilbak smijten en opnieuw beginnen. En dan moet je nog gemotiveerd zijn en "joepie, dank je dat we dit mogen organiseren" roepen... Dan moet je nog in staat zijn om vol energie zo'n dag in goede banen te leiden. Dan moet je nog heppie en blij zijn en vooral niet laten merken dat je het er niet mee eens bent.

Conclusie: eigenlijk mochten wij niet zelf organiseren, wij moesten gewoon bevelen opvolgen. En dat we de bevelen niet kenden, dat is bijzaak, we moesten maar op voorhand bij elk detail gevraagd hebben of dat mocht of niet. Bullshit. Dat was de eerste, maar vooral ook de laatste keer dat ik iets organiseerde!

Elf Fantasy Fair

2006-05-16T10:33:00.000+02:00

Mo! Nu merk ik pas dat ik nooit iets geschreven heb over Elf Fantasy Fair... En dat hoort toch duidelijk in mijn heksenlijstje thuis, hoor!

Op zondag 23 april vertrokken B., J. en ik al heel vroeg 's ochtends, want we hadden enkele uren rijden voor de boeg. Enkele uren later pikten we L. op in Maarssen en een kwartiertje later waren we er: Kasteel ter Haar, het lieflijke decor van de Elf Fantasy Fair. De sfeer op dat evenement is eigenlijk heel erg leuk: heel veel mensen lopen verkleed rond en alles gaat er gemoedelijk en een tikje middeleeuws aan toe.

We kuierden wat rond, bekeken de kraampjes, snoven de sfeer op, proefden hier en daar wat mede of ander lekkers, aten een heerlijk bordje kip met groenten en aardappeltjes... echt gezellig. Ik had L. ook alweer in geen maanden meer gezien, dus het was wel fijn om haar nog eens terug te zien.

We wilden graag de voordracht van professor Rotherham horen, want vorig jaar was die echt subliem: informatief en grappig. Dit jaar ging het over Nostradamus. Het was iets minder grappig, maar nog steeds heel aangenaam verteld, dus dat was wel fijn.

Een uurtje later waren we al vroeg ter plaatse voor de klankschalensessie van Jan Van Der Stappen. Ik vond het heel aangenaam, ik was helemaal weg op sommige momenten. Echt aangename muziek! Alleen het geluid van de schelp op het einde was zo luid en zo vlak bij mijn oor, dat ik me bijna dood schrok...

Daarna hadden we zin in een suikerspin, en die hebben we opgegeten in de tent waar de paganistische raad bezig was. Vorig jaar hebben L. en ik nog zeer actief meegedaan, maar dit jaar had ik niet echt veel zin, en bovendien ging het niet echt vooruit... Ik vond het altijd maar logisch wat ze zeiden (het duh-gevoel), maar het panel bleef maar naast elkaar praten en steeds maar hetzelfde in andere bewoordingen zeggen.

Van het elfengevecht hebben we niet veel gezien, we stonden te ver naar achteren en zagen alleen af en toe eens een streepje groen ofzo. Niet echt aangenaam. We zijn dan maar naar de auto gewandeld, nadat we eerst nog een nieuwe lading mede hadden ingeslagen.

Het was fijn, zeker, maar misschien toch niet meteen om volgend jaar ook naartoe te gaan. Om de zoveel jaar een keertje, misschien... Het gezelschap was wel erg leuk, dus ik vond het wel heel gezellig... Och, we zien wel...

Berggeit

2006-05-08T14:03:00.000+02:00

Ik heb tijdens die trance op de trancedans trouwens een nieuw krachtdier gekregen... Mijn intentie waren mijn knieën: ik wil vooral over anderhalve maand in Corsica pijnloos en probleemloos door de bergen kunnen trekken. Daarvoor moet ik wel de kans krijgen om mijn conditie nog op peil te brengen, dus dat hoort er ook bij.

Ik ging net als altijd via de trap naar beneden, waar ik mijn krachtdieren pauw en wolf ontmoette. Pauw nam afscheid: ik had hem niet meer nodig, zei hij. Wolf bleef gelukkig wel bij me, en zal nog niet zo snel verdwijnen, omdat zij, zo vertelde ze, mijn hoofdkrachtdier was. Zij hoort bij mij, zij is wie ik ben en wat ik kan zijn... Wolf vertelde me dat ik een nieuw krachtdier kreeg, voorlopig, zolang het nodig was: de berggeit. Nou die wil ik wel... Ik ben blij dat ik door zo'n sterk dier, dat door de bergen huppelt alsof het weiden zijn, gesterkt wordt bij mijn wens!

Trancedans

2006-05-08T13:46:00.000+02:00

Om te twee weken is het trancedans in Gent. J. was daar mee aan komen draven, en ik wilde daar allang eens mee naartoe, maar door mijn knieën moest ik het enkele maanden uitstellen. Donderdag zijn we er dan eindelijk toch geraakt.

Mijn eerste indruk was erg positief: ik had gedacht dat het uiteindelijk niet veel meer zou zijn dan dansen en enzo, maar het kaderde toch veel meer in een spiritueel geheel dan ik gedacht had. Het past perfect in de context van natuurgodsdiensten die gebaseerd zijn op onze voorchristelijke Europese religies, zoals hekserij en druïdisme enzo.

Het is de bedoeling door middel van dansen op opzwepende muziek in trance te geraken. Net zoals in Afrika, en net zoals vroeger in onze streken. Je danst met een blinddoek om, zodat je makkelijker de buitenwereld kan buitensluiten en je je naar binnen kan richten. Eerst wordt er intens geaard, daarna haal je je intentie scherp voor de geest terwijl je je blinddoek aandoet, dan wordt er een uur en twintig minuten gedanst en tot slot ga je al liggend over op een nog diepere trance.

Ikzelf ben het meer gewend om in volledige ontspanning in trance te komen, en dat voelde ik wel tijdens de dans zelf. Ik vond het vreemd om nog zoveel contact met je lichaam te hebben terwijl je verondersteld werd in trance te geraken, en het duurde dus erg lang voor ik werkelijk kon loslaten.

Uiteindelijk kwam het wel, en de einduitkomst is dezelfde: een diepe, intense trance waar ik erg veel kan uithalen. Dus zeker voor herhaling vatbaar, al was het alleen maar om te zien of ik een tweede keer, als ik weet wat ik kan verwachten, makkelijker in trance geraak.

Lopen

2006-04-26T12:58:00.000+02:00

Ik loop weer!
Zaterdag zou mijn heksenfles vervallen, en ik had een paar dagen ervoor gevraagd aan de kine wat hij ervan vond dat ik zaterdag zou gaan lopen.
Goed idee, zei hij, probeer het maar!

En dat heb ik dan ook gedaan. Het ging, moeilijker dan ik gehoopt had, maar ja wat wil je na drie maanden rust. Maar het allerbelangrijkste is dat mijn knieën het goed uithielden. Na een kwartier begon ik ze wel te voelen, maar ze deden geen pijn dus ben ik gewoon doorgelopen.

Dus mijn heksenfles is uitgekomen. Joepie!

Wat ik dus nu nog moet doen, is de fles kapotslaan en de kracht loslaten. Met een bedankje aan de energie die ervoor heeft gezorgd dat ik terug kan lopen natuurlijk!

Water

2006-04-20T11:40:00.000+02:00

Normaal was het volgende week les "Water". "Lucht" was het eerste, maar toen was ik er nog niet bij. "Vuur" was vorig jaar deze tijd, en "aarde" is voor het einde van het seizoen gepland, ergens in oktober ofzo... Vuur heeft me echt veel deugd gedaan, het was een heel goede manier om het element beter te leren kennen, en dus ook om de kracht ervan in jezelf te voelen bij een ritueel... Water kan nu voorlopig niet doorgaan omdat M. moet geopereerd worden, maar we zullen het later nog wel eens doen.

Iedereen had water wel al voorbereid. Ik had me verdiept in de scheppende en de vernietigende kracht van water, net als ik bij vuur had gedaan:

Alles komt voort uit water, water is het begin van alle dingen. De eerste eencelligen die ooit op de aarde verschenen, leefden in het water. Sindsdien lijkt alles steeds uit water voort te komen: de meeste dieren komen uit een ei, waarin ze in water leven tot ze groot en sterk genoeg zijn om de buitenwereld aan te kunnen. Mensen en andere zoogdieren komen niet uit een ei, maar groeien in de baarmoeder ook in water tot ze groot genoeg zijn om geboren te worden.
Niet alleen worden alle levende wezens geboren uit water, er is ook geen enkel levend wezen dat lang zonder water kan: planten en dieren, iedereen heeft water nodig om te overleven.

De meeste mensen voelen zich trouwens ook goed thuis in het water: we nemen een ontspannend bad of een verfrissende douche, we gaan zwemmen, duiken, roeien, surfen, zeilen...
Vreemd toch dat de mens zich zo aangetrokken voelt tot water, hoewel hij helemaal niet in het water kan overleven. Water kan zelfs bijzonder dodelijk zijn voor ons. Wanneer we in het water terechtkomen en niet langer boven kunnen blijven, verdrinken we gewoon. En overal is water: peuters verdrinken in tuinvijvers, zwemmers, zeilers en vissers verdrinken in zee, mensen die aan de kust leven, verdrinken in de tsunami en de laatste weken zijn weer enkele mensen en honderden dieren omgekomen in de overstromingen in Oost-Europa.

Moeten we het water dan vrezen? Nee, natuurlijk niet. Net als in alles in het universum, is dualiteit ook in water aanwezig. Water vernietigt, maar water schenkt ook leven. Het ene is niet beter of slechter dan het andere, het zijn gewoon intrinsieke eigenschappen van water. Punt.

Een ongewoon gesprek met God

2006-04-07T22:06:00.000+02:00

De titel kende ik al jaren. En de laatste maanden leek het alsof ik er echt wel naartoe geduwd werd, naar dat boek. J. had het gelezen en vertelde dat ze er veel aan had gehad. Nog andere mensen zeiden dat ik het moest lezen. En dan kwam ik nog geheel toevallig een recensie van het boek tegen op het internet ook. Dus heb ik het maar gekocht, he...

Ik zit nog niet zo ver, heb nog maar een paar hoofstukken gelezen, maar tot nu toe moet ik zeggen dat het me wel aanstaat. Het heeft me ferm in zijn greep. Zo sterk zelfs dat het achterliggende idee, dat van bij het begin van het boek wordt verkondigd, mijn leven al aan het veranderen is. Soms steekt het me wel wat tegen. Het is wat op z'n Amerikaans soms: veel herhalingen opdat de lezer het toch echt echt ECHT wel begrepen zou hebben... Maar goed, los van dat minpuntje ben ik dus helemaal mee...

Ik leefde al grotendeels zo: weten van jezelf dat je de kracht heb om te scheppen, dat je een deel van god bent. Weten dat het goed komt, en als je iets echt wil, er niet om vragen, maar er alvast voor bedanken op voorhand omdat je WEET dat het toch zal komen. Negatieve gedachten zoveel mogelijk uitbannen, zo positief mogelijk in het leven staan... Ok, er zijn nog heel veel dingen die ik niet doe en (nog) niet kan, maar je hoeft ook nog niet alles tegelijk te kunnen/weten/voelen he... Op de achterflap staat dat wie het boek leest, zijn leven zal veranderen... En dat klopt. Het kan je niet koud laten. Echt niet...

Een aanrader, absoluut.

Knieenmagie

2006-04-07T21:46:00.000+02:00

Ik heb zonet mijn derde ritueel in drie weken tijd achter de rug. Amai, ik heb nog nooit zo vaak rituelen gedaan als nu. Maar ik doe ze niet zomaar hoor, ik had telkens een erg goede reden: twee weken geleden was het feest van Ostara, vorige week mijn samenwoningsritueel, vandaag magie voor mijn knieën.

Vorig jaar hadden we eens een heksenfles gemaakt in de groep, en ik vond dat een bijzonder krachtige manier van magie: heel tastbaar, heel zichtbaar, heel sterk... Ik heb nu al maanden last van mijn knieën, ik mag/kan al maanden niet meer hardlopen, en ik verlang er ontzettend naar. Ik wil opnieuw gaan lopen, mijn lichaam en geest hebben het nodig, en bovendien wil ik mijn conditie opnieuw op peil krijgen voor ik met B. de bergen van Corsica in trek in het begin van de zomer. Ik doe nu kine, maar ik heb er geen zicht op. Hij zegt steeds maar dat ik gauw weer zal kunnen lopen, maar hij wil er natuurlijk geen tijd op plakken... Dus besloot ik de magie van een heksenfles te gebruiken, zodat ik binnen twee weken weer kan lopen.

Ik deed weer de hele rimram (het voelt steeds beter aan, die cirkel en die elementen enzo, en zo kan ik ook beter mijn energie richten naar wat echt van belang is). Dan heb ik een hele tijd zitten tekenen met kleurpotloden: ik, lopend, met gezonde knieën, soepele gewrichten, een sterk skelet, krachtige spieren en natuurlijk een onzettend grote glimlach op mijn gezicht. Het was jaaaaren geleden dat ik nog echt getekend had, het voelde wat vreemd aan en tegelijk zo vertrouwd, maar het was alleszins een intense ervaring... Als "vervaldatum" schreef ik 22/04/2006 op de achterkant van de tekening. Ik stopte ze in de fles, gaf het kracht met wierook (lucht), kaarsvet (vuur), water (duh!) en aarde (jep...). Ik gaf het mijn eigen energie via mijn adem en duwde er de stop op. Ik bond de fles met rode wol en knopen. Daarna bedankte ik de elementen en sloot ik de cirkel.

En nu staat de fles op de kast, goed in het zicht. En ik zit met een gigantische smile op mijn gezicht. Want ik weet dat het gaat werken, en ik weet dat ik over twee weken dus weer zal gaan lopen. Man man man, ga ik daarvan genieten! Ik zal rustig moeten beginnen, heel traag opbouwen, maar dat kan me geen barst schelen, zolang ik maar loop! Joepie!!!

Natuurrituelen - Carla Rosseels

2006-04-05T16:50:00.000+02:00

Om inspiratie op te doen bij de voorbereiding van Litha, heb ik vorige week het boek Natuurrituelen van Carla Rosseels gekocht.

Het boek bespreekt niet alleen de typische natuurfeestdagen zoals midzomer- en midwinternacht en de twee equinoxen, maar ook enkele traditionele feestdagen die diep in onze cultuur ingebed zijn, zoals Halloween, Sinterklaas en Valentijn.

Elk feest bespreekt uitgebreid de geschiedenis, de mythologieën, de gelijkaardige feesten in andere delen van de wereld, de uitleg op spiritueel vlak, de manier waarop je elk feest zin kan geven in je eigen leven, en geeft natuurlijk ook suggesties voor rituelen die bij elk feest horen.

Persoonlijk vind ik het heerlijk om eens een boek te lezen dat echt aandacht schenkt aan onze allereigenste geschiedenis. Geen Ierse keltische toestanden, geen Amerikaanse theorieën, nee echt uit de Vlaamse klei gewrocht. En met bijzonder veel aandacht dus voor onze eigen voorchristelijke geschiedenis. Toevallig komt de schrijfster uit de streek waar ik ben opgegroeid, dus ik voelde me nog een stukje meer betrokken dan anders, hoewel ik er zelf niet meer woon.

Het boek is erg vlot geschreven en leest als een trein. Bijna als een roman, zelfs. Nu ja, niet helemaal, na een feest of drie heb ik het wel even weggelegd, en moest ik even afwisselen met een ander boek, maar nu ben ik er weer helemaal klaar voor. Nog van dat!

Litha voorbereiden

2006-04-03T15:24:00.000+02:00

Vrijdagavond had ik met een vriendin van onze heksengroep afgesproken, want wij steken dit jaar het open feest van Litha in elkaar. We krijgen nog hulp van een derde vriendin, maar die kon niet komen vrijdag...

We hebben ontzettend veel gezeverd en gelachen, het was echt wel gezellig, maar het leuke is: we hebben ook ontzettend veel werk verzet. Het feest zit al zo goed al in elkaar, alleen de gedetailleerde uitwerking moet nu nog gebeuren. Niet slecht he voor een tweetal uurtjes kletsen?

Zo wil ik wel nog feesten voorbereiden...

Samenwonen

2006-03-31T09:33:00.000+02:00

Mijn vriend B. en ik gaan samenwonen. Voor mij is het de tweede keer dat ik ga samenwonen met iemand, en ik vind het veel logischer om samen te wonen dan om apart te wonen. Voor B. is het echter de eerste keer, en ik was even uit het oog verloren dat het voor hem effectief wel een grote stap is. Deze week besefte ik dat pas, op het nippertje dus, want vanaf vanavond zullen we echt fulltime samenwonen.

Ik heb natuurlijk eerst en vooral met B. erover gepraat, en hem mijn verontschuldigingen aangeboden. Ik kan soms nogal doordraven, en het is niet de bedoeling dat ik hem al te zeer overal in meesleep. Dat is dus duidelijk iets waar ik moet aan werken.

Maar ik besefte ook dat ik er beter zelf ook even kon bij stilstaan. Ik voel me fantastisch bij hem, ik ben nog nooit eerder zo zeker geweest van iemand. Maar dat betekent dus ook dat het deze keer "voor echt" is, en dat mijn leventje van "flirten en spelen en af en toe eens een lief maar ook weeral niet te serieus" voorgoed voorbij is. Dus besloot ik een overgangsritueel te doen, gewoon voor en met mezelf want B. is niet zo hekserig aangelegd.

Ik besloot het uitgebreid te doen, om volledig in de mood te raken, dus met cirkel en elementen en de hele rimram.
Tijdens het ritueel bedankte ik eerst in gedachten alle mensen met wie ik ooit een relatie heb gehad, want zij hebben me gemaakt tot wie ik ben. Ik bedankte ook de paar flirten die ik tussendoor heb gehad, want ook van hen heb ik genoten en geleerd (ik besef net dat ik me gisteren alleen degene herinnerde die ook werkelijk het herinneren waard waren). Ik bedacht hoe fijn het soms was om te spelen, te flirten, ongebonden te zijn. Maar daar staat tegenover dat ik ook vaak mensen gekwetst heb. Heel veel fijne herinneringen, maar ook enkele heel erg pijnlijke. Die fase sluit ik voorgoed af nu, en dat besefte ik dankzij het ritueel heel goed.

Dan ging ik over naar het nu, en naar de toekomst. B. is een fantastisch lief ventje, ik zie hem doodgraag, ik wil mijn leven met hem delen, ik heb van de allereerste week dat we samen zijn, en nu nog steeds, het gevoel dat hij de man van mijn leven is. Ik heb echter niet echt een verleden van trouw en standvastigheid, dus ik ben wel een beetje bang voor mezelf. Ik wendde me tot het noorden en vroeg hulp aan de aarde. Aarde heb ik bijzonder weinig in me, en dat wil ik heel graag in evenwicht brengen. Aarde zal me leren rust te vinden, kracht en standvastigheid. Aarde zal mijn overdaad aan lucht en vuur wat intomen. Ik wil nooit meer vergeten dat een relatie vol vertrouwen met iemand die je kent, veel bevredigender is dan het avontuur van het nieuwe en onbekende!

Daarna keerde ik me naar het element vuur, waar ik mijn ring had gelegd. Mijn ring staat sinds een ritueel van bijna een jaar geleden symbool voor mijn eigen kracht en zelfstandigheid. Ik bood mezelf opnieuw de ring aan, om opnieuw te bevestigen dat ik mijn zelfstandigheid moet bewaren. Want het is immens belangrijk dat je als koppel niet té afhankelijk wordt van elkaar, dat je elkaars energie niet leegzuigt.

Tot slot stond ik op en vroeg de godin me te vervullen van de krachten van lucht, vuur, water en aarde, opdat ik een evenwicht tussen alle elementen zou vinden. Ik bedankte de elementen, sloot de cirkel en ging slapen. Met een heel fijn gevoel vanbinnen. Vredig. Vol rust. Dankbaar.

Ostara

2006-03-30T15:49:00.000+02:00

Zaterdag vierden we met de groep Ostara, het hoogtepunt van de lente (althans, voor heksen). Een verslag:

Zaterdagochtend, tien uur, aan de oude parking van De Schorre. Het regent, maar we zijn er klaar voor. We laten ons niet tegenhouden door zo'n paar druppeltjes. We lopen het domein in en al na enkele minuten stopt het met regenen. Ik geniet van de frisse lentelucht. De natuur beseft nog nauwelijks dat de winter voorbij is, maar hier en daar hangen er al katjes aan de bomen en steken kleine bloempjes en kruiden hun kopje boven het gras uit. Een waterig zonnetje probeert zich uit alle macht door de wolken te boren.

We krijgen de opdracht een voorwerp te zoeken dat een wens symboliseert, een wens die niet speciaal naar één persoon is gericht maar die iedereen wel kan gebruiken. Ik raap een dor blaadje van vorig jaar van de grond. Niet zomaar een dor blaadje, want dat blaadje was goed op weg om humus te worden, voeding voor de bomen en planten in hun komende groeiperiode. Mijn wens die daarbij hoort: vergeet niet de ervaringen uit het verleden mee te nemen en er positieve lessen uit te trekken, gebruik ze als voeding om groter en sterker te worden in je komende groei.

Wanneer iedereen een geschikt voorwerp heeft gevonden, gaan we in een cirkel staan. De cirkel wordt getrokken en de elementen worden uitgenodigd om mee te vieren. M. vertelt over Ostara, over de lente-evening, en over evenwicht en dualiteit. Een voor een vertellen we welk voorwerp we gevonden hebben, en welke wens het met zich meedraagt. De prachtige wensen vliegen ons rond de oren: vrolijkheid, moed, kracht, speelsheid, zelfvertrouwen... Alle voorwerpen worden verzameld in een zak, waarna iedereen er een voorwerp mag uithalen. Ik krijg een halfopen paardenbloempje, dat staat voor frisheid en een nieuw begin.

De lentekoningin, T. in dit geval want zij had het rozenblaadje zonder merkteken getrokken vóór het ritueel, draagt een prachtige bloemenkrans en draagt het licht (een kaars in een bokaal) de cirkel rond. Ze biedt iedereen een voor een het licht en de warmte aan.

Dan worden we door T. begeleid op een meditatie. Ik kan moeilijk volgen want het ene moment loop ik nog door de velden en het volgende moment zou ik wortels en blaren moeten hebben en een bloem zijn. Maar ach, het zijn waarschijnlijk gewoon de lentekriebels die door mijn lijf gieren, en ik geniet ervan.

Na de meditatie zegent M. de cakes and wine, melk en chocolade paaseitjes deze keer, waarna ze in de cirkel worden doorgegeven met telkens een welgemeend "Blessed be" van je buurvrouw of -man. De elementen worden bedankt en de cirkel wordt opgeheven. De grote glimlach die al het hele ritueel op mijn gezicht staat gebeiteld, zal nog de hele dag blijven doorwerken.

En dan is het tijd om de energie eruit te gooien. Ik heb er nood aan! Gelukkig komt S. me vragen of ik met haar mee op de speeltuin wil. Natuurlijk wil ik dat. Ook J. is zot genoeg om zich volledig te laten gaan. Joelen, spelen, genieten: het is lente!

Me, myself and I

2006-03-30T14:58:00.000+02:00

Hallo,

Ik heet Wynndig. Tenminste, dat is mijn heksennaam, mijn echte naam is Lies, maar ik gebruik mijn heksennaam zo weinig dat ik het wel eens leuk vond om hem hier wél te gebruiken...

Ik wil hier een verslag bijhouden van mijn leven als heks. Niet dat ik dag in dag uit bezig ben met hekserij, ik leef gewoon mijn leven zoals iedereen, maar hekserij beïnvloedt wel de manier waarop ik in het leven sta: het beïnvloedt mijn denkwijzen, mijn beslissingen, mijn relaties,...

Ik ben bijna 29 nu, ik ben zelfstandig vertaler en woon in Gent (een prachtige stad) met mijn vriend - die overigens de liefste jongen ter wereld is :-)

Als heks probeer ik me te allen tijde te houden aan het "doe wat je wilt, maar schaad niemand"-principe. Niet gemakkelijk! Ik ben geen heilig boontje dus het komt wel eens voor dat ik iemand kwets per ongeluk. En ik schaad ook regelmatig mezelf door onvoldoende te luisteren naar mijn lichaam en mijn intuïtie. Maar goed, we zijn hier om te leren, he...

Ik zit in groep van heksen die ongeveer een keer per maand samenkomt. Het is geen coven, geen vaste, gesloten groep van mensen, meer een open leergroep waarin iedereen van elkaar leert. We vieren ook de helft van de jaarfeesten samen. Het is fijn om dingen samen te doen, om onze energieën met elkaar te verbinden.

Ook thuis ben ik regelmatig met spiritualiteit bezig. Ik lees heel veel boeken, en wissel daarbij gewone fictie af met boeken over spiritualiteit. Af en toe mediteer ik wel eens, of maak ik een sjamanistische trance-reis. Soms doe ik een ritueel, maar niet te pas en te onpas, eigenlijk alleen als het echt belangrijk is.

Zo, dat is voorlopig voldoende denk ik. Dit ben ik. Ik schrijf voor mezelf, maar ook voor mijn (eventuele) bezoekers. Welkom.

Merry meet, merry part, and merry meet again.

Wynndig